Meer woonaccessoires dan meubels

      Geen reacties op Meer woonaccessoires dan meubels

Je kent het wel, huizen die zo vol staan met allerlei prullaria zodat je de voordeur niet eens meer kan zien. Zelf ben ik gelukkig niet zo’n type, maar mijn tante is wel zo’n geval. Haar naam is Gerda en voor zover ik me kan herinneren staat haar huis vol met allerlei spulletjes die je de weg blokkeren. Ik zou het niet definiëren als een verzamelstoornis, maar het komt aardig dichtbij. Tegenwoordig is het ook alleen maar erger geworden. Ik zal een voorbeeld geven tussen de situatie nu en tien jaar terug.

Vroeger

Toen ik jong was kwam ik geregeld bij haar over de vloer omdat mijn ouders dan aan het klussen waren aan ons nieuwe huis in Rotterdam. Ik was toen zo’n tien jaar oud en schrok toen ik voor het eerst haar huis binnenliep. Aan de voordeur hingen wel twee welkomstbordjes, beide scheef opgehangen. Toen mijn moeder de deurbel indrukte klonk er een vrolijk deuntje, gevolgd door mijn tante die de deur met een zwaai open gooide. Met een vrolijke glimlach verwelkomde ze ons in haar woning. Destijds bestond de rijtjeswoning uit een kleine eettafel, open keuken en een comfortabele hoek. Het huis zou er doodnormaal uit hebben gezien als het niet was voor de talloze woonaccessoires die mijn tante aan de muren en het plafond had opgehangen. Schilderijen had ik nog begrepen, maar het ging hier om de meer arbitraire collectie aan spulletjes die je je maar kon voorstellen. Soortgelijke welkomstbordjes hingen aan vrijwel elke deur die naar een ander vertrek leidde en bij de deur naar de achtertuin lagen maarliefst drie deurmatten. De vloeren lagen bezaaid met dierenhuizen, neppe en echte die ze een keertje op de rommelmarkt had gekocht. De kleine hoeveelheid tafels die mijn tante destijds had waren afgeladen met allerlei soorten lampen en vazen. Als je op de comfortabele bank ging zitten kon je je glas limonade maar beter in je hand houden.

Huidige situatie

Tegenwoordig is de situatie nog erger geworden. Zo kon mijn tante vroeger de deur vrolijk volledig kon openzwaaien. Nu moet ze hem voorzichtig opendoen, anders vallen de welkomstbordjes van het haakje. Ze heeft nieuwe spulletjes gekocht bij Woonaccessoires Purmerend, net bij haar om de hoek. De verzameling deurmatten bij de achterdeur is uitgegroeid tot maarliefst vijf matten en de muren zijn zo volgehangen met dingen dat je de originele kleur ervan niet meer kan onderscheiden. Toch kan je je nog steeds voortbewegen door de kamer. Petje af naar mijn tante, ik zou nooit in zo’n ruimte kunnen leven, maar het maakt haar gelukkig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *